Werkgevers hebben zelf sleutel in handen

De voorbije weken regende het berichtgeving over krapte op de arbeidsmarkt. Die krapte is geen tijdelijk fenomeen door de economische heropleving, maar is het gevolg van een aantal tendensen. De oplossingen liggen voor de hand, maar het zullen de werkgevers zelf moeten zijn die de arbeidsmarkt anders moeten benaderen.
Door massale uittrede van ouderen en latere toetrede van jongeren, daalt het aantal personen op arbeidsleeftijd. Voor de al lang aangekondigde vergrijzing op de arbeidsmarkt is 2018 een kantelpunt. Minder arbeidsaanbod voor een stijgende vraag, maakt de werkgeversorganisaties natuurlijk ongerust. Ze vinden minder makkelijk medewerkers. En potentiële medewerkers kunnen ook hogere eisen stellen. 
Diverser rekruteren
Om die krapte op te lossen zullen werkgevers diverser moeten gaan rekruteren. Dus niet langer zoeken naar die ene witte raaf.  En ze zullen meer moeten investeren in opleiding. Want krapte kan je ook deels oplossen door vraag en aanbod dichter bij elkaar te brengen. 
Witte raaf
Want werkgevers zoeken te vaak naar dé witte raaf. Uit wetenschappelijke onderzoek blijkt dat werkgevers zeer weinig divers rekruteren. Te weinig ervaring, te oud, een handicap, vreemde origine, … Discriminatie op de arbeidsmarkt is nooit ver weg.  Zo organiseren werkgevers zelf als het ware ‘krapte’ op de arbeidsmarkt. Terwijl heel wat mensen niets liever zouden willen dan werken. 
Re-integratie langdurig zieken
Dit werd het afgelopen jaar nog maar eens zeer duidelijk. Het voorbije jaar trad de nieuwe regeling rond de re-integratie van langdurig zieken in werking. Het ACV is absoluut voorstander van het feit dat zieken die zelf vrijwillig terug aan de slag willen, daar ook alle kansen voor moeten krijgen. Maar de re-integratie zoals die uitgewerkt is door de regering is een gigantische mislukking. Dat blijkt uit de cijfers. Heel wat mensen willen zelf graag terug aan de slag maar in 71% van de gevallen is voor hen geen plaats bij hun werkgever omdat deze werkgever geen aangepast werk (= werkpost, werktijden, aanpassingen,…) aanbiedt. Klap op de vuurpijl: dan heeft de werkgever een bijzonder stevig argument voor ontslag om medische overmacht (= ontslag zonder opzegvergoeding). Het effect is dat werkgevers op die manier zelf werklozen creëren.
Vorming, opleiding en begeleiding
Werkgevers nemen ook vaak geen genoegen met de bonte specht die ze groeimogelijkheden kunnen bieden. Dat kan anders. Via opleiding en de nodige begeleiding kunnen werkgevers ervoor zorgen dat werknemers de juiste competenties verwerven. Dat is een permanente zorg. Helaas stellen we vast dat de opleidingsparticipatie in ons land schrikbarend laag ligt. In 2016 volgde slechts 7% van de Belgen tussen 25 en 64 jaar een opleiding, terwijl Nederland of Frankrijk bijvoorbeeld meer dan 18% halen. In tijden van digitalisering en robotisering is dat weinig geruststellend. Dit geldt zeker voor voor kort- of laaggeschoolden.
Duaal leren
Ook de overheid heeft de belangrijke taak om er mee voor te zorgen dat jongeren niet zonder kwalificaties van de schoolbanken komen. Zeker in een maatschappij waarin laaggekwalificeerde arbeid weggesaneerd wordt, komen zij er niet aan te pas. Het is dan ook bijzonder jammer dat de implementatie van het duaal leren zo traag verloopt. 
Sensibiliseringsactie in Brugge
Het ACV ging met verschillende groepen in dialoog (jongeren, ouderen, zieken, arbeidsgehandicapten, kortgeschoolden, …) en stelden samen met hen heel wat knelpunten vast. Met een actie vandaag aan het station van Brugge wil ACV West-Vlaanderen de aandacht erop vestigen dat vele potentiële werknemers, ondanks de arbeidskrapte, nog altijd uit de boot vallen.